Chat with us, powered by LiveChat

Terugblik op onze Nepal-actie

Het kan jullie niet ontgaan zijn (na alle mails en events); 2018 stond voor ons in het teken van een grote actie om schoolkinderen in Nepal te helpen. Velen van hen moeten namelijk vanwege geldgebrek hun basisopleiding voortijdig beëindigen. Daarmee verliezen zij de kans op een betere toekomst, op een beter leven. We hebben ons dat lot aangetrokken en hebben met hart en ziel, samen met Stichting Hart4OnderwijsNepal, geld ingezameld voor scolarships. Hoe? Door het organiseren van een benefietavond meteen een grote veiling, door de inleg van heel wat potjes tafelvoetbal, donaties van verjaardagsgeld, een squash-event en alles wat we maar konden bedenken. Dat heeft geleid tot 500 scolarships!

 

Met Stichting Hart4OnderwijsNepal, collega’s en enkele opdrachtgevers zijn we eind oktober 2018 naar Nepal afgereisd om die scolarships te overhandigen, in de vorm van lesmaterialen, rugtassen en schoolkleding. Een ervaring die ik nooit meer vergeet en daarom graag met je deel ….

 

Een herinnering voor het leven

 

Nepal is een fantastisch land, met veel prachtige natuur, mooie mensen en een heel bijzondere samenleving. Maar het is ook een land met weinig kansen, met bijna geen natuurlijke hulpbronnen. Het ligt in de verste verte niet aan een oceaan of zee en het land is grotendeels onherbergzaam door zijn directe ligging in het Himalaya gebergte. Door dit gebrek aan kansen is het dan ook een land dat het moeilijk heeft zich te ontwikkelen. En vooral het lot van kinderen in Nepal greep me aan.

 

Stichting Hart4OnderwijsNepal, is er specifiek op gericht om scolarships op te halen voor kansarme kinderen in Nepal. Voor kinderen die anders geen onderwijs kunnen volgen, of uit het systeem zouden vallen. Enerzijds zijn dit bijvoorbeeld gehandicapte kinderen voor wie de ouders het niet op kunnen brengen de jaarlijkse kosten (70 euro) te betalen en anderzijds betreft het de kinderen van de allerarmste ouders, voor wie het überhaupt niet op te brengen is. De verleiding is groot om op een gegeven moment zelf geld te gaan verdienen. Zodra kinderen fysiek sterk

genoeg zijn, gaan ze hun ouders helpen op het land of in het huishouden.

 

Een jaar lang gas geven

In gesprek met Pim Hattink en zijn vrouw Petra van Stichting Hart4OnderwijsNepal, wist ik dat we hier met Hero werk van wilden maken. En nu weet ik dat ik optimistischer ben dan een gemiddeld mens. En dat als iets moeilijk is, ik het juist een uitdaging vind om er iets van te maken. Maar ik weet ook dat ik mezelf hierdoor voorbij kan lopen. De ruggespraak met mijn omgeving was dan ook geen overbodige luxe. De collega’s met wie ik over het idee sprak, volgden redelijk dezelfde gedachtegangen als die ik zelf had gevolg. In eerste instantie allemaal sceptisch, veel bezwaren en twijfel, etc… Maar veel werden in tweede instantie, net als ik, ook enthousiast.

In gesprek met de stichting heb ik toen besloten een jaar lang vol gas te gaan geven, ons netwerk te informeren en te mobiliseren. We hebben vervolgens van alles georganiseerd het afgelopen jaar, van een benefietavond met grote veiling, tot aan het inzamelen van geld met potjes tafelvoetbal, een squash-event en andere activiteiten. Want als we iets doen, doen we het goed.

Maar in eerste instantie hielden we een rondje langs de velden om te kijken welke opdrachtgevers en relaties een actieve rol wilden vervullen en welke ideeën zij hadden. Bovendien organiseerden we informatieavonden zodat onze relaties het bijzondere verhaal van Pim en Petra uit de eerste hand konden vernemen.

Door al onze inspanningen bleken we uiteindelijk ruim 400 scolarships te hebben binnen gehaald! 400 kinderen die weer naar school kunnen! Fantastisch! Dank jullie wel voor al jullie bijdragen! Later zou blijken dat door gunstige wisselkoersen  het aantal zelfs naar 500 scolarships bijgesteld kon worden.

 

De reis naar Nepal

En toen kwam de reis naar Nepal dichterbij. Op 25 oktober 2018 stapten we met 8 man het vliegtuig in om met eigen ogen te zien waar we het allemaal voor gedaan hadden, om te zien waar en hoe de hulp terecht komt. En uiteraard om voor onszelf ervaringen op te doen om nooit meer te vergeten.

Stichting Hart 4 Onderwijs Nepal werkt samen met The Himalayen Climate Initiative (HCI). HCI is een lokale goede doelen stichting in Nepal met een 15-tal focusgebieden waarvoor ze allerlei projecten en initiatieven hebben. Om zo van Nepal een beter land te maken. 1 van deze initiatieven zijn de scolarships die we hebben helpen ophalen. De CEO van HCI is Shinshill. Als je het over topvrouwen hebt, dan heb je het over Shinshill! Wat een indrukwekkende vrouw; fantastische ideeen, mega professioneel en ze krijgt zaken echt voor elkaar. Ze is pas begin 30, maar het zou me niet verbazen als zij over 15 of 20 jaar een Nobelprijs in ontvangst mag nemen. Ze zou ‘m zeker verdienen.

Na een lange hike, ging Shinshill met ons mee op bezoek bij een schooltje, die gebruik maakt van de scolarships. Het klinkt cliché, en je zou al verwachten dat we niet anders kunnen schrijven dan dat dit super indrukwekkend was. Het was een belevenis die je je hele leven bij zult blijven. Hoe bijzonder om midden in de bergen, midden in de jungle, in een afgelegen dorpje, met open armen ontvangen te worden. We moesten klas voor klas langs, te beginnen bij de kleuterklas. Ikzelf was helemaal gesloopt, stonk als nooit tevoren, had de kramp nog in mijn benen zitten maar toch wilde ik niets liever dan contact maken met de kindjes en een indruk vormen van hoe hun leven is, hoe de school is, hoe gelukkig of ongelukkig ze zijn, hoe hun wereldje er uit ziet en uiteraard of de scolarships daadwerkelijk iets toevoegen.

 

Wat goed is om te weten is dat van alle kinderen in die regio 15% gebruik maakt van een scolarship. De scolarships worden toegekend op basis van ‘most needy’. Dus niet specifiek de beste leerlingen krijgen een scolarship maar juist die leerlingen die anders niet naar school zouden gaan. Zodoende zitten er gehandicapte kinderen tussen, oudere kinderen die anders uit zouden vallen en kinderen van wie de ouders het echt niet kunnen betalen. 85% van alle kinderen gaat dus naar school op kosten van hun eigen ouders. Het gebied waar wij in zaten heeft diverse primary schools. Voor bijna alle bewoners is de bedoeling dat een primary school op maximaal een uur wandelen ligt. Een primary school gaat tot en met groep 8. Vervolgens is er een regionale secundairy school, voor sommigen is dat maximaal 2,5 uur wandelen. En secundairy school is klas 9 tot en met 12.

 

De volgende ochtend, toen de rest wakker werd…. hebben we eerst weer een rijstontbijtje genuttigd en gemberthee gedronken om vervolgens om 7:30 uur aan de wandeling richting de secundairy school te beginnen. Ook met pijn in je benen en wederom een nacht doorhalen, was het weer een lust voor het oog. Wat een uitzichten, wat een natuur en wat een indrukken.

Na de wandeling van dit keer echt 1,5 uur, arriveerden we bij de secundairy school. WOW! Dat is met zekerheid de school met het allerbeste uitzicht TER WERELD! Het is gelegen op de uitstulping van een bergkam, en zodoende is het driekwart omringd door valleien en uitzicht wat niet geloofwaardig te beschrijven is.

Shinshill was ’s ochtends al gearriveerd om hier het uitreiken van de scolarships en de ceremonie voor de 100 leerlingen voor te bereiden. Wat een indrukwekkende berg aan rugtassen, schoenen en lesmateriaal! Voor het eerst bekruipt me hier toch, heel onbescheiden, het gevoel van trots. Wow dat wij hebben kunnen helpen om dit mogelijk te maken, voor het eerst wordt het tastbaar, voor het eerst is zichtbaar hoeveel 100 leerlingen zijn, en dat zijn er veel! En dan te bedenken wat we voor 500 leerlingen bij elkaar hebben kunnen brengen.

 

Ceremonie

 

Na de lunch is het dan eindelijk zo ver, de ceremonie gaat beginnen. De avond ervoor heb ik met Shinshill de details hierover doorgenomen. Zij had mij toen al verteld van haar plan om de

hele ceremonie om Hero te laten draaien en zij wilde eigenlijk dat iedereen van onze groep, 8 man, een speech zou houden. Allereerst heb ik aangegeven dat de ceremonie in het geheel niet over ons of Hero hoeft te gaan, liever niet zelfs. Het gaat uiteraard om de kinderen, de scolarships en leerkrachten. Er werd mij toen door meerdere mensen uitgelegd dat Nepalezen een trots volk zijn, bedelen is not-done, je hand ophouden dus ook. Evengoed zijn de Nepalezen erg blij met de hulp die ze geboden wordt, maar graag willen zij dan ook hun dankbaarheid tonen. Het werd ons in ieder geval zo verkocht dat omdat wij in het middelpunt van de ceremonie zouden staan, de Nepalezen daar een goed gevoel bij hadden. Schoorvoetend heb ik me daar toen maar bij neergelegd.

 

Evengoed heb ik de speeches wel enorm beperkt. Die arme kinderen staan daar uren in de brandende zon en dan zouden ze ook nog eens moeten luisteren naar allemaal Nederlanders die ze niet kennen, waarvan ze hoogst waarschijnlijk amper begrijpen wat ze bedoelen te zeggen en dan zijn het er ook ineens nog eens acht.

De ceremonie zelf is een indrukwekkende aangelegenheid. 100 kinderen is echt veel! Daarnaast zijn hun ouders vaak ook meegekomen en zijn er veel leraren aanwezig. Wij mogen op een soort ereplaatsen plaatsnemen met aan weerszijden de opstelling voor de kinderen en aan de andere kant het punt waar de uitreikingen van de rugtassen en de certificaten plaatsvinden. Die uitreikingen zullen ook door de mensen van de Hero groep worden gedaan en met elk kind zal er op de foto gegaan worden.

De kern van de speeches is dat we aangeven dat we trots zijn dat we ze mogen helpen, dat we enorm onder de indruk zijn van het niveau van het onderwijs in Nepal. En vervolgens hou ik ze voor dat “going to school might be hard for some days, months or even years, but not going to school gives you a hard time for a live time”. En vervolgens daag ik ze allemaal uit om zelf over 20 of 30 jaar te staan op de plek waar wij nu staan, en dat zij degene zullen zijn die de scolarships kunnen uitreiken. Geen idee of onze woorden ook maar een beetje landen, maar met een hele bondige speech wilden we in ieder geval zo veel als mogelijk motiveren.

 

Ideeen over scolarships

Na de uitgebreide uitleg over de werkzaamheden van HCI delen we onze ideeën en gedachten hoe we het scolarship programma verder zouden kunnen verstevigen. Wij vertellen over hoe we gelden hebben geworven, welke opties we voor de toekomst zien maar ook gaan we uitgebreid het gesprek aan hoe de dropout rate van 87% naar beneden gebracht kan worden. Shinshill en ikzelf zitten vooral op 1 lijn over dat rolmodels of mentoren een goede stimulans zouden kunnen zijn. De kinderen in de dorpen hebben vooral weinig begrip over de mogelijkheden die er zijn in de wereld, en in Nepal, over kansen creëren over ondernemen etc.

 

Tevreden en ontevreden tegelijk

En na deze momenten en de momenten in de natuur, met collega’s, kwam er een einde aan onze reis. Nepal, wat ga ik ga je missen, wat heb je ons veel gebracht. Wat een ervaringen, indrukken, prachtige mensen, prachtige natuur. Wat ben ik trots op de mensen die daar zulk prachtig werk verrichten, wat ben ik blij verrast hoe goed al die hulp ook echt terechtkomt. Wat ben ik enerzijds ook trots op de 500 scolarships die we hebben kunnen helpen organiseren maar wat ben ik anderzijds ook ontevreden dat we niet nog veel meer scolarships hebben

kunnen regelen.

 

Wat zou ik graag teruggaan, wat zou ik graag met de kinderen aan de slag gaan om ze uit te dagen, om een mentor voor ze te zijn om ze te helpen hun school af te maken en ze te begeleiden naar een welvarender bestaan.

 

Voor nu ben ik dankbaar voor de ervaringen die ik heb opgedaan, en ben ik dolgelukkig weer terug bij mijn gezinnetje te zijn. De komende tijd zullen we gaan gebruiken om te bedenken

hoe we de actie van afgelopen jaar een vervolg kunnen geven. Maar eerst gaan we weer terug naar de orde van de dag.

 

Namaste,

Jeroen